Spor salonlarımızın köşesi, havuz başları, matların üzeri ve sahaların kenarı uzun zamandır sessiz bir devrimin habercisiydi.
Resmî Gazete’de yayımlanan Gençlik ve Spor Bakanlığı ile Mesleki Yeterlilik Kurumu (MYK) ortak tebliği, Türk sporunda yıllardır omuzlarda taşınan ama kalıbı bir türlü tam dökülemeyen bir mesleği taçlandırdı. Artık jimnastiğinden yüzmesine, basketbolundan diğer tüm branşlara kadar antrenörlük mesleği; yardımcı antrenörlükten teknik direktörlüğe uzanan 5 net basamakla resmen tescillendi.
Peki bu ne anlama geliyor? Salonda düdük çalanın, havuz başında kronometre tutanın "ben antrenörüm" demesinin ötesinde; Seviye 3’ten Seviye 7’ye uzanan ulusal bir yeterlilik haritasından bahsediyoruz.
Tablo netleşti:
Yardımcı Antrenör (Seviye 3): Yolun başı, çıraklık, altyapının ve ilk adımların coşkusu.
Temel Antrenör (Seviye 4): Minikler ve yıldızların ellerinden tutup sporu sevdiren, matematiği öğreten neferler.
Kıdemli Antrenör (Seviye 5): Gençler ve büyüklerde performansın nabzını tutan, ince ayarları yapan akıl.
Başantrenör (Seviye 6): Taktik tahtasının mimarı, takımın ruhunu ve ekibini yöneten lider.
Teknik Direktör (Seviye 7): Piramidin en tepesi; hem stratejinin hem de ulusal gururun sorumluluğunu omuzlayan zirve.
İşin en güzel ve adil tarafı ne biliyor musunuz? Bu standartlar; hangi branştan olursa olsun tüm antrenörlerin emeğini uluslararası geçerliliği olan bir kalite belgesine dönüştürüyor. Artık "ben bu işi biliyorum" demek yeterli değil; standardın var, seviyen belli, yetkinlik alanın tescilli.
Milyonlarca çocuğun hayaline yön veren, sabahın köründe salon açan, akşamın köründe program çizen o fedakar insanlara çok görülen bir saygınlık iade edildi aslında. Kenar çizgilerinin arkasındaki görünmez kahramanlar, artık kağıt üstünde de başrolde.
Düdüğünüz çınlasın, yolunuz açık olsun hocalarım; sporun kalbi artık çok daha güvenli ellerde.
Hepinize iyi günler dilerim.

