Bugünle birlikte altı haftadır Cuma namazını malum virüs sebebiyle kılamıyoruz. Her zaman yaptığımız işleri yapamamak gerçekten insana çok zor geliyor. Alışkın olmadığımız bu Cuma’sız cumalarda insanın içini kaplayan bir hüzün duygusuyla günde birçok kez “Allah’ım ne büyük bir nimetmiş Cuma namazını kılabilmek, vaaz-hutbe dinlemek, camilerde buluşabilmek… Sevincimizi üzüntümüzü paylaşabilmek, sohbet edip işimize ve evimize gidebilmek” fısıltılarıyla Cuma namazı kılabilmenin ne kadar büyük ve önemli bir nimet olduğunu idrak ediyoruz.
Her Cuma gününün değişmeyen şikâyetleri olan; hoca vaazı uzattı, camide yer bulamadım… Dışarıda kaldım.. yağmurda ıslandım.. Güneşte kaldım… Hoca hutbeyi uzun tuttu… Yine para toplandı vb. hepsinin artık hayatımızda olmadığı bir dönemdeyiz. Hepsinin ne büyük nimet olduğunu şimdi anladık ya Rab! Bizlere tekrar nasip et. Bizleri bu nimetlerden ayırma…
Günlerden Cuma mı değil miydi? “kopyala-yapıştır” veya “yanarlı-dönerli” Cuma mesajları da olmasa Cuma olduğunu bilemeyeceğiz! Allah’ım elimizdeki nimetlerin kıymetini bilmeyi cümlemize nasip eyle.
Her Ramazanda cami, hoca, cemaat beğenmezken bu sene camiye, cemaate, çocuk seslerinden uzağız. Ramazanı doyasıya hissettiğimiz teravihler, mukabeleler, toplu iftarlar-sahurlar vb. güzelliklerden mahrumuz. Tüm bunların da birer nimet olduğunu bir gün elimizden alınabileceğini düşünmedik/düşünemedik. Bu nimetlerinin de kıymetini anlamaktan çok uzakmışız. Affet bizleri Allah’ım! Bizleri tez zamanda bu nimetlere tekrar kavuştur.
Hiçbirimiz bu Ramazanda “sizin hoca hızlı, bizimki yavaş.. Bizim cami sıcak/soğuk… Ben o camiye gitmem orada çok çocuk var gürültü yapıyor vb.” tartışmalar yapmıyor. şikâyet etmiyoruz. ama yine de mutlu değiliz değil mi? Ah keşke o beğenmediğimiz nimetler yine olsa.. nimetin kıymeti genelde elden çıktıktan sonra anlaşılıyormuş.. Anladık Ya Rab! ama bu duruma alışmak gerçekten çok zormuş bunun da farkına vardır…
Ya Rab! Anladık mal senin, mülk senin, imkân senin, güç senin, dilediğin olur, dilediğini elimizden alırsın. Elimizin altından kayıp giden saf saf Cuma namazları kılmayı, vaaz-hutbe dinlemeyi, teravihlerle coşmayı, mukabelelerle bir araya gelmeyi, iftar sofralarında bir arada bulunabilmeyi tez zamanda nasip eylesin…
Hayırlı Cumalar.. Hayırlı ramazanlar…
Her Cuma gününün değişmeyen şikâyetleri olan; hoca vaazı uzattı, camide yer bulamadım… Dışarıda kaldım.. yağmurda ıslandım.. Güneşte kaldım… Hoca hutbeyi uzun tuttu… Yine para toplandı vb. hepsinin artık hayatımızda olmadığı bir dönemdeyiz. Hepsinin ne büyük nimet olduğunu şimdi anladık ya Rab! Bizlere tekrar nasip et. Bizleri bu nimetlerden ayırma…
Günlerden Cuma mı değil miydi? “kopyala-yapıştır” veya “yanarlı-dönerli” Cuma mesajları da olmasa Cuma olduğunu bilemeyeceğiz! Allah’ım elimizdeki nimetlerin kıymetini bilmeyi cümlemize nasip eyle.
Hiçbirimiz bu Ramazanda “sizin hoca hızlı, bizimki yavaş.. Bizim cami sıcak/soğuk… Ben o camiye gitmem orada çok çocuk var gürültü yapıyor vb.” tartışmalar yapmıyor. şikâyet etmiyoruz. ama yine de mutlu değiliz değil mi? Ah keşke o beğenmediğimiz nimetler yine olsa.. nimetin kıymeti genelde elden çıktıktan sonra anlaşılıyormuş.. Anladık Ya Rab! ama bu duruma alışmak gerçekten çok zormuş bunun da farkına vardır…
Ya Rab! Anladık mal senin, mülk senin, imkân senin, güç senin, dilediğin olur, dilediğini elimizden alırsın. Elimizin altından kayıp giden saf saf Cuma namazları kılmayı, vaaz-hutbe dinlemeyi, teravihlerle coşmayı, mukabelelerle bir araya gelmeyi, iftar sofralarında bir arada bulunabilmeyi tez zamanda nasip eylesin…
Hayırlı Cumalar.. Hayırlı ramazanlar…
